انتقال دانش و فناوری

نظریه پردازان مفاهیم انتقال دانش و فناوری را به صورت های متعددی تعریف کرده اند. با این حال اتفاق نظر وجود دارد که 1) فناوری و دانش فقط یک ” چیز” نیست 2) انتقال نیاز به یک تلاش عمیق انسانی دارد (گیبسن و اسمیلر 1991). انتقال به معنی جنبش فناوری و دانش از طریق برخی کانال ها از یک فرد و یا یک سازمان به فرد و سازمان دیگر. انتقال دانش و فناوری یک نوع سخت از برقراری ارتباط است اگر بین دو یا چند فرد و یا واحد عملیاتی که از لحاظ ساختاری، فرهنگی و مرزهای سازمانی متفاوت هستند، مشترک باشد. فهم مولفه های انسانی در انتقال دانش و فناوری ما را به سمت تفکر در مورد انتقال آسان دانش از نقطه a به نقطه b هدایت می کند. در عوض فکر کردن به انتقال دانش و فناوری به صورت یک فرآیند تعاملی در بین افراد در یک دوره بلند مدت متفاوت است (گیبسن و اسمیلر 1991).

سه مدل از انتقال تکنولوژی بسیار شایع است (دوین و همکاران 1987).  مدل صیانت پذیری بر اهمیت کیفیت پژوهش و فشار بازار رقابتی بر دستیابی به انتقال فناوری تاکید می کند. این مدل بر مبنای یک عقیده غیر علمی فرض می کند که فناوری های خوب، خودشان را به فروش می رسانند اما این موضوع به ندرت در عالم واقعیت اتفاق می افتد. مدل انتشار بر انتشار و اشاعه نوآوری متمرکز است (راجرز و کینکاید، 1982). هدف از این مدل اشاعه نوآوری به کابران شخصی است. اما ارتباط یک طرفه بین متخصص و کاربر روند مشخصی ندارد. پر کاربرد ترین مدل ” بهره برداری از دانش” است که بر اهمیت موارد زیر تاکید می کند 1) ارتباط بین فردی بین محققان و کاربران و 2) موانع سازمانی و تسهیلات انتقال. اما این مدل به کاهش فرآیند های بسیار پیچیده به ترتیب زمانی مراحل سفارش تمایل دارد.

جهت دریافت اصل مقاله بر روی تصویر زیر کیلیک نمایید.

http://modir3-3.ir/images/drarticle.png