عنوان پروپوزالعنوان پروپوزال: بررسی نقش هوش سیاسی رهبران بر مدیریت اثربخش تغییر سازمان و ارائه مدل آن (مطالعه موردی: تمامی مدیران تامین اجتماعی استان تهران)

http://modir3-3.ir/TRANS/modir123.com/reshte-modir123.com.pngرشته: مدیریت

http://modir3-3.ir/TRANS/modir123.com/maghta.png مقطع: ارشد

مدل: دارد

http://modir3-3.ir/TRANS/modir123.com/page-modir123.com.PNG تعداد صفحات: 23 صفحه

http://modir123.com/photo%20site/format-modir123.com.png فرمت: Word

http://modir123.com/photo%20site/buy_modir123.com.png قیمت: 18500تومان

 

فهرست مطالب پروپوزال
  • بیان مسئله
  • اهمیت و ضرورت انجام تحقیق
  • اهداف تحقیق
  • هدف اصلی
  • اهداف فرعی
  • اهداف کلی
  • فرضیات پژوهش
  • فرضیه اصلی
  • فرضیات فرعی
  • سوالات پژوهش
  • سوال اصلی
  • سوالات فرعی
  • مدل مفهومی
  • تعریف متغیرها
  • قلمرو پژوهش
  • جامعه آماری
  • روش و ابزار گرد آوری اطلاعات
  • روش تجزیه و تحلیل داده ها
  • منابع
  • مقاله بیس

توضیحات

هوش سیاسی

به طور کلی، واژه سیاست نفرت انگیز است به همین دلیل سیاستمداران معمولاً مورد احترام نیستند. هرچند از منظر تغییر، به جای روش انتخاباتی یا پارلمانی تمرکز بر سیاست ها در محیط کار است. سیاست در هر سازمانی شایع است (پروه و همکاران، 2000؛ کوک و ماکولای، 2004) و رهبران در نقش های حساس سیاسی کار می کنند (اشمیت، 2010). اگرچه واژه “سیاست” از یک معنای منفی رنج می برد و به “بازی های غیر حرفه ای” اشاره می کند اما پژوهشگران معتقدند که به کارگیری هوشمندانه این مهارت همیشه در سازمان ها ضرورت دارد (فریس و همکاران، 2000) و قطعاً در ارتباط با خیانت نیست (لاسیر و آچوا، 2010).

در شرایط تغییر، سیاست به رهبران تغییر کمک می کند تا ذینفعان تغییر و نحوه نفوذ مناسب در آن ها را بشناسند (کوک و ماکولای، 2004). هوش سیاسی معمولاً با مهارت ها یا هوش (های) اجتماعی مقایسه می شود اما هیچ یک از هوش های اجتماعی، تعاملات بین فردی در محیط سازمانی را به روشنی مورد توجه قرار نمی دهند. هوش سیاسی نمایانگر یک مهارت اجتماعی متفاوت است که روش های نفوذ در محیط کار را به طور خاص مورد توجه قرار می دهد (فریس و همکاران، 2000). فریس و همکاران (2008) چهار بعد متغیر مهارت سیاسی شامل هوشیاری سیاسی، نفوذ بین فردی، توانایی تشکیل شبکه و صداقت آشکار را شناسایی کرد. پلد (2000) معتقد است که توانایی مدیر برای استفاده از روابط بین فردی خود با کارکنان، همکاران، مشتریان و سرپرستان، مهارت سیاسی مدیر را تعریف می کند.

بازی های اجتماعی

با گرفتن یک موضع تکاملی، “فهم سیاسی” مشخص در اثر جامعه گرایی ما رشد کرده است به خصوص در اثر بازی های اجتماعی- سیاسی که بازی می کنیم. در حالی که هوش ماکیاولیستی به طور خاص در ارتباط با حیله گری، خیانت و فریب دادن است که بخشی از بازی های اجتماعی است، خیرخواهی و دلسوزی را که در بازی های اجتماعی نیز امکان دارند در بر نمی گیرد. از طرف دیگر، هوش اجتماعی با تعارض و نیز همکاری که ذاتاً وابسته به بازی های اجتماعی هستند، مرتبط نیست (اوربل و همکاران، 2002). در حالی که هوش ماکیاولیستی ابزارهای حیله و ناشایست رهبری را به کار می گیرد (زاکارو، 2004)، هوش سیاسی با مهارت های بین فردی خود، گروه را درگیر می کند و روابط بین فردی را می سازد (پینار، 2009).

به علاوه، این دو توانایی کنترل اطلاعات برای نفع شخصی و خواندن ذهن دیگران میان افراد، متفاوت است. همچنین شایان ذکر است که پژوهش های گذشته شواهد قوی برای استدلال توانایی های خاص در حوزه “کشف فریبکار” در روابط تبادل اجتماعی را شناسایی کرده اند. کشف فریبکار یکی از بازی های سیاسی مختلفی است که انسان ها بازی می کنند و یک توانایی انطباق پذیر است که می تواند تغییر یابد.

در حقیقت، پژوهش های گذشته نشان داده اند که ارتباطی بین کشف فریبکار و نقش پذیری، ارتباطات وضعیت و حتی حافظه نیز وجود دارد. توانایی باور پذیر کردن دروغ ها چیزی است که خودفریبی نامیده می شود و در پارامتر کنترل قرار می گیرد (اوربل و همکاران، 2002).

در همان شرایط، نقش پذیری به فرد امکان می دهد تا با شناسایی وابستگی ها، نیازهای ائتلافی و جایگزین هایی که برای دیگران وجود دارد و پیش بینی نتایج یک تصمیم پیشنهادی از منظر یک فرد، دیدگاه های دیگران را درک کند. فرد به دقت درباره پاسخ ممکن ذینفعان می اندیشد و تغییر در قدرت را طی یک فرایند تصمیم گیری درک می کند (آدامز و زنزی، 2005). در این روش، توانایی نقش پذیری، درک دیدگاه های دیگران را برای فرد آسان می سازد (پروه و همکاران، 2000). پژوهش ها در مورد نحوه بهبود هوش سیاسی اندک است اما می تواند تا حدی گسترش یابد و ایفای نقش یک روش برای بهبود هوش سیاسی است (پروه و همکاران، 2000؛ آدامز و زنزی، 2005).

افرادی که از نظر سیاسی باهوش هستند در مذاکرات خوب عمل می کنند و مذاکرات در طول تغییر سودمند است زیرا به رهبر امکان می دهند تا موافقت افراد با منافع خاص را به دست آورد (کوک و ماکولای، 2004). در واقع، علاوه بر ایجاد توافق و تبادل هدفمند منافع با دیگران که فعالیت های هوش سیاسی را نشان می دهد، مذاکرات یا چانه زنی نیز نمایانگر سیاست موجود در سازمان ها است (فریس و همکاران، 2008؛ لاسیر و آچوا، 2010). برای مذاکره موثر، گروه ها باید احترام متقابل داشته باشند و قواعد داد و ستد را بفهمند. آن ها باید آنچه مطلوب است و آنچه را که می تواند با آن مبادله شود، انتخاب کنند (کوک و ماکولای، 2004). به طور مشابه، افرادی با هوش سیاسی بالا درباره توانایی خود برای کنترل موقعیت های اجتماعی اطمینان دارند (فریس و همکاران، 2000). علاوه بر این، اطمینان افرادی که اعتماد به نفس بالایی دارند نه تنها با خود آن ها مرتبط است بلکه به روابط بین فردی آن ها نیز گسترش می یابد (فریس و همکاران، 2008).

پروپوزال های مدیریتیسفارش پروپوزال

 

Print Friendly, PDF & Email

پروژه های مرتبط