تعهد سازمانی(Organizational Commitment)

تعهد یکی از ویژگی های انسانی است که به نظر می رسد از ویژگی های فطری انسانها باشد. تعهدعاملی برای برقراری روابط اجتماعی است. در واقع روابط انسانها با یکدیگر بر پایه تعهد استوار شده است. بدون تعهد رفتار های انسانی معنی و مفهوم خود را از دست می دهند.

سانتوز تعهد حرفه ای را احساس هویت و وابستگی نسبت به یک شغل و حرفه خاص می داند و بر تمایل و علاقه به کار در یک حرفه به عنوان تعهد حرفه‌ای تأکید می کند. از نظر رابینز (266:1374): تعهد سازمانی، حالتی است که فرد سازمان را معرف خود می داند و آرزوی باقی ماندن در سازمان را دارد.

آلن و می یر(1990) معتقدند که تعهد حالتی روانی است که بیانگر نوعی تمایل، نیاز و الزام جهت ارائه خدمت در یک سازمان است. در مدلی که اندیشمندان مطرح کردند هر یک از شیوه های مطرح شده به ترتیب (تعهد عاطفی)، (تعهد مستمر)، (تعهد هنجاری) نامیده میشود..جه اشتراک سه شیوه مذکور این است که تعهد حالتی روانی است که 1) رابطه فرد با سازمان را مشخص می کند، 2) تصمیم به ماندن در سازمان یا ترک آن را به طور مخفی در خود دارد ( آلن و می یر، ص 18-1)

در این تحقیق نمره ای است که فرد از پرسشنامه تعهد سازمانی که برای سنجش آن از مقیاس تعهد سازمانی، آلن و میر استفاده شده بدست می آورد. این پرسشنامه سه بعد عاطفی (8 گویه)، مستمر (8 گویه) و هنجاری (8 گویه) را می سنجد.

تعهد عاطفی: یعنی نیروی خواست و میل خود فرد به ادامه کار برای یک سازمان به دلیل قابل پذیرش بودن اهداف و ارزشهای سازمان(گرینبرگ و بارون). این بعد از تعهد با تعهد نگرشی رابطه بسیار نزدیکی دارد و به عنوان وابستگی و تعلق خاطر به سازمان از طریق قبول ارزش های سازمانی و میل به ماندن تعریف می شود..

تعهد مستمر: یعنی میل فرد به ادامه کار برای یک سازمان به این سبب که به آن احتیاج دارد و یا کار دیگری نمی تواند انجام دهد (گرینبرگ و بارون، 1990،ص 185-182). این بعد از تعهد دربردارنده هزینه های منصوره ناشی از ترک سازمان است. تعهد مستمر یکی از شاحص های قابلتوجه تعهد است که تعهد را بر حسب سرمایه گذاری های مزبور توجیه میکند. هرچه میزان سرمایه گذاری ها بیشتر باشد، احتمال ترک خدمت کاهش می یابد و فرد نمی تواند سازمان را رها کند.

تعهد هنجاری: یعنی احساس الزام کارمند به ادامه کار در یک سازمان به سبب فشاری که از جانب دیگران بر او وارد می شود. آنها که دارای درجه بالایی از تعهد هنجاری هستند، اشخاصی هستند که به شدت نگران آنند اگر کار خود را ترک کنند، دیگران درباره ایشان چه قضاوتی خواهند داشت. این گونه اشخاص میل ندارند کارفرمای خود را ناراحت سازند و نگرانند که استعفای آنها موجب نگرش نامطلوبی از طرف همکارانشان واقع شود.