سود انباشته:

سود انباشته [1] از سودهای باقی مانده در واحد انتفاعی پس از پرداخت سود سهام تشكیل می شود.
تفاوت عمده میان سود انباشته و سه منبع تأمین مالی دیگر این است كه سود انباشته به مبلغ موجود محدود می باشد و ضمنا مستلزم تحصیل وجوه از اشخاص خارج از واحد انتفاعی (اعطا كنندگان تسهیلات و سهامداران جدید) نیست و اما تأمین مالی از طریق سود انباشته موجب كاهش سود سهام قابل پرداخت به سهامداران فعلی خواهد شد. به بیان دیگر در دسترس بودن سود انباشته نه تنها به سود های تحصیل شده توسط واحد انتفاعی بستگی دارد بلكه با سیاست پرداخت سود سهام آن نیز مرتبط است. واحدهای انتفاعی  معمولا از كاهش سطح پرداخت سود سهام خود حتی در مواقعی كه موقتا سود كاهش یافته است نیز پرهیز می كنند. این قبیل سیاستهای موجب می شود كه سود انباشته در دسترس به تناسب تغییر در سود شدیدا نوسان نماید.
بنابراین مدیر مالی نمی تواند برای تأمین مالی سرمایه گذاریهای انتفاعی تنها بر سود انباشته اتكاء كند. اگرچه تأمین مالی از روش سود انباشته موجب كاهش وجوه قابل پرداخت به شكل سود سهام می شود اما وجوه در دسترس برای پرداخت سود سهام به سهامداران فعلی را در آینده افزایش خواهد داد. دلیل این افزایش این است كه چنانچه واحد انتفاعی به جای سود انباشته از منابع تأمین مالی خارج از واحدها ی انتفاعی استفاده كند. لازم است نوعی بازده برای این منابع فراهم نماید. مثلا چنانچه از اعتبار استقراض و تسهیلات مالی استفاده شود، لازم است هزینة استقراض  یا سود متعلق به آن به اعطا كنندگان وام، اعتبار و تسهیلات مزبور پرداخت شود كه پول در دسترس برای پرداخت آتی سود سهام را كاهش خواهد داد.
استفاده از سهام ممتاز نیز پرداخت سود سهام ممتاز را در آینده ایجاب می كند. تأمین از محل انتشار سهام عادی نیز مستلزم پرداخت سود سهام به سهامداران سابق و سهامداران جدید در آینده خواهد بود.
لازم به یاد آوری است كه واحدهای انتفاعی برای تامین مالی سرمایه گذاری های خود تنها به سود نگهداری شده از محل سود سال جاری اكتفا نمی كنند. بلكه بیساری از مدیران نیازهای سرمایه گذاریهای خود را برای چند سال آینده پیش بینی و بر اساس آن شروع به انباشت سود و سرمایه گذاریهای موقت آن در دارائی های مالی می كنند تا هنگام نیاز برای تأمین مالی پروژه های سرمایه گذاری طرح ریزی شده و از آن استفاده نمایند.
صرف نظر كردن از اجرای یك پروژه سرمایه گذاری سود آوری مسلما به صرفه و صلاح سهامدارن نیست  مگر اینكه هیچ  راهی برای تأمین مالی آن با هزینه ای معقول وجود نداشته باشد. استفاده بیش از حد استقراض نیز موجب افزایش مخاطره شركت و كاهش ارزش سهام شركت در بورس خواهد شد. بنابراین منبع تأمین مالی می تواند سود انباشته ( كه معنای پرداخت سود سهام كمتر است) یا انتشار سهام عدی جدید باشد. به نظر بسیاری از مدیران مالی و صاحبنظران تئوری مالی و مدیران واحدهای انتفاعی، دریافت سود سهام كمتر و پرهیز از انتشار سهم عادی جدید به مصلحت سهامداران فعلی است. نظریه مذكور در بالا بر دلایل زیر مبتنی است كه اهمیت نسبی هر یك به شرایط ویژه شركت مورد نظر بستگی دارد.( شباهنگ،‌ 1373،‌ص 219،‌240).

مزایای استفاده از سود انباشته :
1- چنانچه واحد انتفاعی به جای پرداخت سود سهام و انتشار سهام عادی جدید، سود شركت را نگهدارد، قیمت سهم عادی در بازار بالاتر خواهد بود. زیرا سود هر سهم و سهام آتی در صورت عدم انتشار سهام جدید بیشتر است.
سهامداران فعلی نیزمی توانند از طریق فروش بخشی از سهام خود سود نقدی كسب كنند. به بیان دیگر،‌سهامداران به جای دریافت سود سهام از افزایش ارزش سهام بهره مند خواهند شد. علاوه بر این سهامدارنی كه سود سهام خود را دریافت و مجددا سرمایه گذاری می كنند. ناگزیر از سرمایه گذاری مبلغی كمتر خواهند بود. زیرا مالیات سود سهام دریافتی را نیز باید بپردازند. اما اچنانچه سود شركت مجددا در پروژه های آن سرمایه گذاری شود، سهامداران قبل از فروش سهام و تحصیل سود، مالیات بر در امد شخصی نخواهند پرداخت.

2- انتشار سهام عادی جدید مستلزم تحمل هزینه ها ی گوناگونی از قبیل هزینه های قانونی كمیسیون و امثالهم می باشد. در برخی از كشورهای صنعتی، این قیبل هزینه ها می توانند تا حدود 25 درصد ارزش سهام عادی منتشره نیز بالا رود.

3- فروش سهام عادی جدید ممكن است صاحبان فعلی شركت را با مسائل مرتبط با كنترل شركت مواجه كنند، بنابراین می توان نتیجه گرفت كه دلایل معقولی برای ترجیح دادن تأمین مالی سرمایه گذاریها از طریق وجوه حاصل از عملیات (كه ممكن است به صورت اوراق بهادار قابل مبادله نگهداری شود )وجود دارد.

معایب استفاده از سود انباشته:
علی رغم مزایای تأمین مالی از محل سود انباشته، بكارگیری  این روش در كلیه موارد امكان پذیر یا مطلوب نیست.
سهامداران ممكن است در قبال عدم دریافت یا دریافت كمتر سود سهام واكنش منفی نشان دهند. بدیهی است كه افزایش ندادن سود سهام به تناسب افزایش سود مطلبی كاملا جدا از كاهش سطح فعلی سود سهام است ؛ زیرا كاهش سطح فعلی پرداخت سود سهام ممكن است سهامداران را ناگزیر از فروش بخشی از سهام خود كند تا مصارف نقدی خود را تأمین نمایند. ضمنا كاهش سود سهام می تواند موقتا موجب پایین آمدن قیمت سهام شركت در بورس شود. زیرا برخی از سرمایه گذاران ممكن است این كاهش را نشانه ای از ضعف واحد انتفاعی بدانند.
علاوه بر این امكان دارد كه وجود تأمین شده از طریق نپرداختن سود سهام، برای تأمین مالی پروژه های سرمایه گذاری كافی نباشد و شركت كماكان ناگزیر از انتشار سهام عادی جدید بشود. در اینگونه موارد، مدیریت از هر گونه اقدامی كه موجب كاهش موقتی قیمت سهام بشود پرهیز خواهد كرد و پرداخت سود سهام را طبق روال گذشته ادامه خواهد داد.