انتقال اطلاعات غیر کلامیمقاله متنی انتقال اطلاعات غیر کلامی

بيشتر محققين توافق نظر دارند که کانال کلامی اساساً برای انتقال اطلاعات به کار می رود، در حاليكه کانال غير کلامی برای تبادل نگرش های بين فردی، و در برخی موارد به عنوان جايگزينی برای پيام های کلامی استفاده می شود. صرف نظر از فرهنگ، کلمات و حرکات با چنان هماهنگی اتفاق می افتند که يک فرد با تجربه و آموزش ديده می تواند با گوش دادن به صدای يک نفر بگويد که او چه حرکاتی را انجام می دهد به همين گونه، قادر بود با نگاه کردن به حرکات يک شخص در حال صحبت بگويد او به چه زبانی صحبت می کند.

بسياری از مردم به سختی می پذيرند که ما از نظر زيست شناختی هنوز يک حيوان هستيم. ما نيز چون گونه های ديگر حيوانات تحت تاثير قوانين زيست شناختی هستيم که کنش ها، واکنش ها و زبان بدن ما را کنترل می کنند. موضوع جالب اين است که انسان بندرت از اين واقعيت آگاه است که داستانی را به زبان می آورد و حرکات، اداها و اطوارهای او داستان ديگری را بيان می کنند.

بخش دوم انتقال اطلاعات غیر کلامی

از نظر فنی هنگامی که ما شخصی را ادراك گر يا دارای بصيرت می ناميم که توانايی او را در خواندن و تشخيص نشانه های غير کلامی و مقايسه آنها با نشانه های کلامي باور داريم. به عبارت ديگر هنگامی که می گوييم من حدس می زنم يا احساس می کنم که فلان شخص دروغ می گويد، در واقع منظورمان اين است که زبان گفتاری او با زبان بدن همخوانی ندارد.

اين همان چيزی است که گويندگان از آن به عنوان آگاهی شنونده ياد می کنند. به عنوان مثال اگر شنوندگان در حالی بر روی صندلی های خود نشسته باشند که چانه هايشان پايين و دستهايشان بر روی سينه هايشان باشد يک گوينده باهوش بايد احساس کند که سخنان او مورد استقبال مخاطبانش نبوده است. او بايد بداند که بايد از روش ديگری برای جلب توجه مخاطبان استفاده کند. در حالی که يک سخنران نه چندان هوشمند صرف نظر از واکنش مخاطبان به صحبت های خود ادامه می دهد.

ترجمه مقاله زبان بدن: بیماری، ناتوانی، و نوشتن زندگی