عنوان انگلیسی مقاله:

The role of job alienation in work ability deterioration and unhealthy ageing

ترجمه عنوان مقاله: نقش از خود بیگانگی شغلی در تخریب قابلیت های كاری و سالخوردگی ناسالم

$$$: فقط 4000 تومان

سال انتشار: 2005

تعداد صفحات مقاله انگلیسی: 6 صفحه

تعداد صفحات ترجمه مقاله: 11 صفحه

منبع: ساینس دایرکت و الزویر

نوع فایل: word

http://modir123.com/photo%20site/D-modir123.com%20_2_.png دانلود اصل مقاله

 

فهرست مطالب
  • چكیده
  • مقدمه
  • روش ها
  • شکل 1. نمودار مسیر از خودبیگانگی شغلی فرضی
  • نتایج
  • جدول 1. عمومیت بر مبنای سن افراد
  • جدول 2.
  • جدول 3. نتایج تحلیل چند نمونه ای
  • بحث و نتیجه گیری
  • منابع

ترجمه چکیده مقاله

هدف اصلی این مقاله آگاهی از این موضوع است كه در حرفه پرستاری،‌ از خودبیگانگی شغلی با توجه به سن،‌ باعث تضعیف و تخریب قابلیت های كاری میشود. از مجموعه پرستارانی كه در بررسی مورد نظر شركت كردند یك نمونه 27146 تایی از پرستاران انتخاب شدند. علاوه بر سن “تقاضای شغل”‌، ” كنترل شغل” و “اذیت و آزار در محیط کار” بعنوان عوامل تعیین کننده از خودبیگانگی شغلی در نظر گرفته شدند. “تعهدات زیاد”،‌” عدم اطمینان در مورد درمان بیماران”‌و “‌معنای كار” بعنوان علائم ازخودبیگانگی شغلی استفاده شد. در نهایت شاخص های توان كاری (WAI) بعنوان متغیر خروجی استفاده شد. مدل معادله ساختاری برای آزمون فرضیه های ازخودبیگانگی شغلی استفاده شد. كه این مدل متناسب با داده هاست. تعهد بالا،‌ عدم اطمینان در مورد درمان بیماران و مفهوم كار اثر مستقیمی بر شاخص توان كاری داشتند. تقاضای بالای شغل،‌ اذیت و آزار در محیط كار، كنترل پایین شغلی و سن هم اثرات مستقیم و غیرمستقیمی ( از طریق تعهد بسیار بالا،‌ عدم اطمینان از درمان بیمار و معنار كار) بر روی شاخصهای توان كاری داشتند. توانایی پایین كاری در پرستاران مسن تر ناشی از كهولت سن و افزایش تعهد حاصل از تقاضای بالای شغل، كنترل كم شغل و سختی كار است. در مقابل،‌ در بین پرستاران زیر50 سال، ‌كاهش شاخص توان كاری بیشتر بخاطر عدم اطمینان از درمان بیمار و بی معنی كار است كه هر دو امکان دستیابی به توان شغلی بیشتر و پیشرفت تخصص شغلی را تحت تاثیر قرار می دهد.

كلید وا ژه ها: پرستاری از خودبیگانگی شغلی،  سالخوردگی (كهولت)، توانایی كاری، مدل معادله ساختاری

ترجمه مقدمه مقاله

برطبق چارچوب تئوری ما، احساس از خودبیگانگی شغلی، ممكن است به عنوان یك اختلال تكراری در تصمیم گیری دركار، مورد ملاحظه قرار گیرد؛ به سبب فقدان زمان و اطلاعات مناسب برای پردازش كافی، كه میتواند به احساس عدم مالكیت در ابعاد زندگی آینده و رفاه خود فرد منجر شود. تصمیم گیری آسیب دیده و تضعیف شده ممكن است در ارتباط با كار ناسازگار و شرایط سازمان رخ دهد، همچون اجتماع كاری ضعیف، تقاضاهای شغلی بالا و كنترل شغلی پایین، و میتواند به كاهش قابلیت كاری اشخاص و شرایط استخدام منجر شود كه این امر میتواند به ترك زودرس حرفه بینجامد. بخصوص در پرستاری، از خودبیگانگی شغلی باید اجتناب شود، چرا كه  فرآیند كمبود كاركنان پیش می آید كه این روزها به شدت بر این حرفه تاثیرگذار است. ایجاد گرایش به شرایط شغلی خوب، یعنی وی‍ژگیها و رفتارهایی از كارمندان در مورد شرایط شغلی خودشان، برای از عهده برآمدن تقاضاهای بازار بیكاری،‌ از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.
در طی گذر زمان، گزینه های كاری و زندگی اشخاص با سابقه تر میتواند طول عمر و بهبود بیشتری یابد. در مقابل، این عوامل ممكن است به عملكرد پایین منجرشود، كه نشاندهنده تطبیق ضعیف مزد است و به امتناع سریع وی منجر میشود. بویژه محیط كاری نامناسب یك شخص، میتواند به علت فقدان رقابت منجر به فرسودگی و حالات روحی بد شود. در این میان، خودخوری برای آن كسانی كه علاقمند به مطالعه روابط بین اضطراب و آسیب شناسی هستند یك مساله مهم است، چرا كه شرایط از خودبیگانگی شغلی را توصیف میكند كه همراه با خشم و رنجش شدید است.
از منظر زیست شناسی عصبی خودخوری ممكن است با اثرات تولید شده توسط هورمونها در اثر فقدان رشته های عصبی هیپوكامپوس (تشریح و تحكیم حافظه) ‌و همچنین با ترشح كاته كولامین ها با بیشترین خطر رویدادهای انفاركتوس مغزی یا قلبی در ارتباط باشد.
در مدل مورد نظر ما خودخوری یك نشانه مهم ازخودبیگانگی شغلی است و به عنوان یك فرضیه برای فاكتور خطرناك مهم برای شرایط شغلی و قابلیت كاری كاهش یافته، قلمداد میشود. علاوه براین،‌ ما فرض میكنیم كه خودخوری اثرات منفی احتمالی است كه با سن بالا میرود و ممكن است امنیت شغلی و اطمینان به توسعه امكانات شغلی را كاهش دهد.

ترجمه قسمتی از نتیجه گیری مقاله

در این مقاله، مدل مفروض برای احساس ازخودبیگانگی شغلی، در همه گروه های سنی پرستاران مشابه است، اگرچه برخی تفاوتهای عمده مربوط به سن در این نتایج دیده می شود.
عدم اطمینان از درمان بیماران در میان پرستاران سنین 30 تا 39 سال در مقایسه با دیگر گروههای سنی، در ارتباط بیشتری با اذیت در كار است. در این سال ها، تعهدات خانوادگی می تواند منابعی را که به محیط کار اختصاص داده می شود کاهش داده  و ارتباطات مغایر و متضاد در بین كاركنان در نتیجه فقدان اطلاعات قابل دسترسی برای كمك به بیماران وجود دارد. اگرچه همین میزان ارتباطات در بین پرستارهای جوان مشاهده نشد؛ چراكه احتمالا در دوره های آموزشی، اذیت در كار میتواند به عنوان یك محرك و مشوق برای توسعه حرفه ای لحاظ شود، یا اگر این امر به عنوان تهدید به حساب می آمد، پرستاران را به این سمت هدایت می نمود كه قبل از شروع مطالعه بعدی موسسات خود را ترك نمایند. اذیت در كار در پرستاران جوان بیش از پرستاران مسن در معنای كار تاثیرگذار است چرا كه در گروه اخیر ( پرستاران مسن) احتمالا در طی تجارب كاری، معنا و مفهوم كاری مستحكم و قوی شده است. بطور خلاصه میتوان گفت كه در بین پرستاران زیر 50 سال، احساس ازخودبیگانگی شغلی عمدتا توسط اذیت در كار خود را نشان میدهد كه سد راهی برای بدست آوردن اطلاعات و مانع پیشرفت در فعالیت های كاری است.

چکیده انگلیسی مقاله

The main purpose of this study is to illustrate how, within the nursing profession, work ability can be deteriorated by a job alienation mechanism which acts differently according to age. From the total number of nurses participating in the NEXT Study, a sample of 27,146 nurses was selected. In addition to age, bJob demandsQ, bJob controlQ and bHarassment at workQ were considered as determinants of job alienation. bOvercommitmentQ, bUncertainty about patients’ treatmentQ and bWork meaningQ were used as symptoms of job alienation. Finally, bWork Ability IndexQ (WAI) was employed as the outcome variable. A structural equation model was used to test  the job alienation hypothesis. The model demonstrated a good fit with the data. Overcommitment, uncertainty about patients’ treatment and work meaning had a direct effect on WAI. High job demands, high harassment at work, low job control and age had both direct and indirect effects (via overcommitment, uncertainty about patients’ treatment and work meaning) on WAI. Low work ability in older nurses is due to ageing and to an increase in overcommitment yielded by perceived high demands, low job control and high harassment at work. On the contrary, among the nurses under 50 years old, decrease of WAI turned out to be more associated with higher uncertainty about patients’ treatment and lower work meaning, which both affect the possibility to reach more professional competence and develop occupational expertise.
Keywords: Nursing; Job alienation; Aging; Work ability; Structural equation modeling

مقدمه انگلیسی مقاله

According to our theoretical framework, job alienation may be considered as a reiterated impairment in decision-making at work due to a lack of both proper information and time for adequate processing, which can result in a feeling of lost ownership on one’s own well-being and future life perspectives. Impaired decision-making may occur in relation to adverse working and organizational conditions such as poor work community, high job demands and low job control and can result in a reduction of individuals’ work ability and employability, which can determine premature departure from the profession. Particularly in nursing, job alienation should be avoided in order to reverse the process of staff shortage that heavily affects this profession nowadays. Building a good employability orientation, i.e. the attitudes and behaviours of the employees towards their own employability, becomes of crucial importance in order to cope with current labour market demands [1].
As time goes by, earlier individuals’ life and work choices can result as optimal and support longevity. On the contrary, they may result as scantly functional, exposing an individual to poor adjustment and to a rapid decline in health. Specifically, a person–work environment unfit can determine premature ageing through competence loss and worsened mood states. Among these, bbrooding overQ is a major issue for those who are interested in studying the relationships between stress and pathology, since it describes a condition of alienation that is accompanied by chronic resentment and rage.
From a neurobiological point of view, bbrooding overQ may be associated with the effects yielded by glucocorticoids on the loss of hippocampus neurons (memory consolidation and explication) and with the secretion of catecholamines with increased risk of cardiac or cerebral infarction episodes.
In our model, bbrooding overQ is a crucial symptom of job alienation and is hypothesized as being an important risk factor for lowered work ability and employability. Moreover, we assume that bbrooding overQ bears negative effects which increase with age and may reduce job security and confidence in development possibilities at work. Analysis of this article was performed on data from the NEXT Study (Nurses’ Early Exit Study) and has been undertaken in order to answer to one of the main questions posed by the NEXT: bWhich nurses’ groups are more at risk for premature departure from the profession? Q
In the present contribution we then considered the age-related vulnerability to job alienation and the effects that unfavourable working conditions yield on future work ability through job alienation itself.

نتیجه گیری انگلیسی مقاله

In the present contribution, the hypothesized job alienation model resulted tenable and similar in all nurses’ age groups, even if some significant age-related differences in the effects were observed.
Uncertainty about patients’ treatment was found to be more associated to harassment at work among nurses between 30–39 years old compared to the other age groups. In these years, family obligations can reduce resources to be devoted to work and hence foster conflicting relationships within the staff, with a consequent loss in information available for quality-based patients’ assistance. However, the same association strength was not observed in the youngest nurses, as probably during training periods harassment at work can be perceived as a stimulus for professional development or, if experienced as a threat, may have already led nurses to leave their institutions before the NEXT study has been initiated. Harassment at work also resulted as affecting work meaning more in the youngest than in the oldest nurses, as the latter have probably strengthened work meaning during their job experiences. In synthesis, it can be said that, among nurses under 50, job alienation exerts its effects mainly by means of harassment, which constitutes a hindrance to the acquisition of information and to the development of meaning in their work activities.
As to the oldest nurses, the main finding was that the effects of high job demands and harassment at work on overcommitment and consequent WAI deterioration were stronger compared to the younger ones, giving support to the initial hypothesis of a long-term effect of overcommitment on loweredWAI. In the nurses’ age group 40–49,WAI was also directly affected by increased harassment at work, while a lower effect was observed in the 50s, probably for a selection process favoured by the early retirement facilities which were easily available during the past years in some European countries. As for job control, while in the youngest nurses it acted as a protective factor against high overcommitment, we could not observe the same buffering effects among their older counterparts. In conclusion, our results showed that all female nurses belonging to different age groups are equally exposed to adverse working conditions. In all groups, high overcommitment, high uncertainty about patients’ treatment and low work meaning were observed, leading to consequent reduction of perceived work ability. While nurses below 50s are more susceptible to relational aspects, on which they ground both the construction of work meaning and the development of their work experiences, the oldest are more D. Camerino et al. / International Congress Series 1280 (2005) 61–66 65 vulnerable to all those cognitive or objective hindrances that directly affect overcommitment and indirectly their work ability. This supports the necessity of age-based intervention approaches aimed at nurses’ retention.
Although the well-known phenomenon called becological nicheQ generally lead workers to be more change-resistant [9], difficulties encountered by nurses at the workplace may induce early exit: in the nurses below 50 years old, toward new jobs inside or outside the profession, while in the nurses over 50, toward different types of retirement (old age, retirement, disability or early pension). This situation may discourage young people to enter nursing. Also considering the typical age distribution of workers in the European labour market, this may explain the relatively low number of nurses in the youngest and the oldest age groups. Accordingly, in order to recruit and maintain nurses in their profession, it could be of higher importance to take age-related differences into account as evidenced by our results.
As for the study limitations, causal effects are only tentative owing to the crosssectional nature of the data. Moreover, the impact of age on outcome variables can be biased by the birth cohort effect.