موانع برقراری ارتباط

ارتباط تنها زمانی با موفقیت صورت می‌گیرد كه گیرنده، منظور فرستنده پیام را درك كند، هركدام از گام‌های فرآیند ارتباط ممكن است بر اثر بعضی از اختلالات یا نویز[1] مسدود شود. چنین اختلالی ممكن است در اثر انواع مختلفی از موانع ارتباط از قبیل اختلالات ادراكی یا زبان، محیط‌های محدودكننده، و عوامل گمراه کننده به وجود آیند.

اختلافات ادراكی و زبانی: ما در دنیا مدام با چشم‌اندازها، صداها و بوها و غیره بمباران می‌شویم. ذهن ما این جریان احساسی را به صورت یك نقشه طوری سازماندهی می‌كند كه درك ما از واقعیت را ارائه دهد. حتی زمانی كه دو فرد یك رخداد واحد را تجربه می‌كنند تصاویر ذهنی آنان از آن رخداد یكسان نیست. زیرا ادراك هركسی منحصر به خود اوست.

زبان یك كد قراردادی است و بسته به تعاریف مشترك افراد از آن، در طی صحبت با هم، آنها می‌توانند یك معنی برداشت كنند.

محیط‌های محدود كننده: هركدام از پیوندهای زنجیره ارتباط در معرض خطا هستند. تا زمانی كه پیام راه خود را در تمام طول مسیرش به جهت بالا و پایین زنجیره طی می‌كند، ممكن است تشابه هویت خود با ایده اصلی ایجاد شده را از دست بدهد. از آن گذشته، اگر شبكه ارتباط رسمی یك شركت جریان اطلاعات را در هركدام از جهات (بالا، پایین یا افقی) محدود كرده باشد، ارتباط از هم می‌پاشد.

عوامل گمراه‌ كننده: استفاده از تدابیر گمراه‌كننده روند برقراری ارتباط را متوقف كرده و عمدتاً ارتباط به شكست منجر می‌شود. از آنجایی كه زبان خود از كلمات تشكیل شده است و این كلمات ارزش‌ها را با خود به همراه دارند، شما فقط باید یك چیز را، آن هم به شیوه‌ای خاص بگویید تا شیوه تشخیص دیگران از پیامتان را تحت‌تأثیر قرار داده و به انتظارات و رفتارها شكل بدهید. (تیل، 1386: 152).

منبع: modir123.com

[1] – noise