اندازه گیری تغییر رفتار مصرف کننده

زمانی كه به دنبال تغییر رفتار هستیم، رفتار باید با عبارات عملیاتی به گونه ای تعریف شود كه وقوع آن ثبت شدنی باشد. رفتارها به طور كلی در دو دسته جای می گیرند؛ رفتارهای آشكار و رفتارهای شناختی(پنهان). رفتار آشكار، عمل فردی است كه توسط شخص دیگری به غیر از خود فردی كه در رفتار دخیل است، قابل مشاهده و ثبت باشد. رفتارهای آشكار از طریق مشاهده و ثبت رفتار به وسیله مشاهده گر مستقل قابل اندازه-گیری است و حتی می توان از خود فرد درخواست كرد كه رفتارش را ثبت كند كه به آن خودپایی می گویند.

رفتارهای شناختی كه رویدادهای خصوصی نیز نامیده می شوند، برای مشاهده گر مستقل قابل مشاهده و اندازه-گیری نیستند. مانند؛  فكر كردن، ارزیابی كردن و تصور كردن. فردی كه در رفتار شناختی وارد می شود باید وقوع رفتار را شناسایی و ثبت كند و تنها خود فرد است كه می تواند وقوع افكار خواص یا خودگویی های پنهان را شناسایی كند. برای مثال یك فرد می تواند افكار خاصی را در زمان مشخص گزارش كند و چیزهایی را كه به آن ها می اندیشد، بیان كند. برای ارائه تعریف عملیاتی از رفتار شناختی، شخصی كه در رفتار وارد می شود باید، بوضوح فكر، تصور یا خودگویی هایش را توضیح دهد. برچسب رفتار شناختی با رفتار متفاوت است مثلاً اگر بگوییم شخصی حرمت خود كمی دارد، رفتار شناختی عملیاتی نمی شود. این مورد برچسبی برای خودگویی های منفی است از جمله :« من نمی توانم كاری را درست انجام دهم» یا «من چاق و زشت هستم و هیچ كس مرا دوست ندارد» یا :«به اندازه پشیزی ارزش ندارم». این خودگویی ها و جملات مشابه، رفتارهای شناختی هستند كه از آن ها تحت عنوان حرمت خود كم نام برده شده است(میلتن برگر ، 1997، 309-308و 12). بنابراین تنها راه اندازه گیری تغییر  رفتار، خودگویی های خود مصرف كننده است.