مفهوم بانکداری الکترونیک

بانکداری الکترونیک، نوعی خدمت بانکی است که نخستین بار در سال 1995 در آمریکا مورد استفاده قرار گرفت و پس از آن به سرعت در میان کشورهای توسعه‌‌یافته گسترش یافت.
بانکداری الکترونیک یکی از مظاهر عینی انقلاب اطلاعات و ارتباطات در عرصه اقتصادی است. بانکداری الکترونیک، انقلابی در شیوه‌‌ها و رویه‌‌های تجاری گذشته ایجاد کرده و سرعت و صرفه‌‌جویی را در بهترین وجه جامه‌‌عمل پوشانده است. بانکداری الکترونیک دارای سطوح مختلف بوده و به تناسب هر کدام میتوان تعریف خاصی را ارایه کرد. آنچه که در تمامی سطوح میتوان مشاهده کرد استفاده از سیستمهای نرم افزاری رایانه‌‌ای و همچنین اطلاعات بانکی قابل پردازش به صورت دیجیتال است، که در اختیار رایانه قرار میگیرد. هر چه قدر به سمت سطوح بالاتر یعنی بانکداری الکترونیک کامل حرکت نماییم، عملیات دستی کم‌تر، سیستم‌های رایانه‌‌ای متمرکزتر، شبکه قابل دسترسی گسترده‌‌تر، محدودیت زمانی و مکانی کم‌تر و در نهایت، امنیت اطلاعات بانکی بیش‌تر خواهد بود (جودزاده و همکاران، 1391).
برای شناخت هر پدیده‌‌ای لازم است تا ابتدا تعریف مشخصی از آن پدیده و عوامل و متغیرهای مرتبط با آن ارایه کرد. برای بانکداری الکترونیک تعاریف گوناگونی ارایه شده که از آن جمله می توان به تعاریف زیر اشاره کرد.
بانکداری الکترونیک به عنوان ارایه‌‌مستقیم و خودکار خدمات بانکداری سنتی و جدید به مشتریان از طریق کانال های ارتباطی و الکترونیک تعریف شده است (صالحیه  و همکاران، 2011).
بانک ها از بانکداری الکترونیک به عنوان یکی از ارزان ترین کانال های تحویل برای محصولات بانکی استفاده می کنند. چنین خدماتی موجب صرفه‌‌جویی در زمان و پول و به‌‌حداقل رساندن احتمال ارتکاب اشتباهات توسط کارمندان بانک است (خلف احمد و ال-زوبی ، 2011).

منبع: modir123.com