عنوان انگلیسی مقاله:

Avoiding climate change uncertainties in Strategic Environmental Assessment

ترجمه عنوان مقاله: جلوگیری از عدم قطعیت­ های تغییر اقلیم در ارزیابی محیطی استراتژیک

$$$: فقط 12500 تومان

سال انتشار: 2013

تعداد صفحات مقاله انگلیسی: 7 صفحه

تعداد صفحات ترجمه مقاله: 17 صفحه

منبع: الزویرو ساینس دایرکت

نوع فایل: word

http://modir123.com/photo%20site/D-modir123.com%20_2_.png دانلود اصل مقاله

 

فهرست مطالب

  • چکیده
  • مقدمه
  • استراتژی های موجود در مواجهه با عدم قطعیت در تصمیم گیری
  • شکل1) مدل استراتژی های مواجهه یا عدم مواجهه با عدم قطعیت در تغییرات آب و هوایی در دریا
  • شکل2) تعداد گزارش ها دریا که شامل تغییرات آب و هوایی و عدم قطعیت
  • متدولوژی
  • شکل3) روابط ساده شده بین دریا، طرح و عدم قطعیت
  • نتایج
  • مورد 1: شهرداری آلبورگ؛ طرح مدیریت فاضلاب در سال 2007
  • مورد 2: شهرداری آلبورگ؛ طرح تأمین آب در سال 2009
  • شهرداری هیورینگ: طرح آمایش شهری در سال 2009
  • مورد 4: شهرداری استروئر؛ طرح آمایش شهری در سال 2009
  • مورد 5: شهرداری وستیمرلند؛ طرح آمایش شهری در سال 2009
  • دستاوردهای اجتناب از عدم قطعیت
  • بحث و نتیجه گیری
  • دلایل عدم مواجهه با عدم قطعیت تغییر اقلیم
  • منابع

ترجمه چکیده مقاله

این مقاله به این موضوع می پردازد که اقدام ارزیابی استراتژیک زیست محیطی (SEA) چگونه با عدم قطعیت تغییر اقلیم در سیستم برنامه ریزی دانمارک رفتار می کند. در ابتدا مدلی فرضی برای نحوه مواجهه و عدم مواجهه با عدم قطعیت در تصمیم گیری طراحی می شود. این مدل استراتژی های «کاهش»، «انعطاف پذیری»، «انکار»، «نادیده گرفتن» و «به تعویق انداختن» را در نظر می گیرد. سپس 151 SEA دانمارکی با تمرکز بر میزان پذیرش و ارائه عدم قطعیت تغییر اقلیم تحلیل می شود و درباره یافته های تجربی مرتبط با این مدل بحث می شود. این یافته ها نشان می دهد که علیرغم انگیزه های انجام این کار، در تمام 151 گزارش مورد بررسی به جز 5 گزارش،از عدم قطعیت تغییر اقلیم اجتناب شده است یا نقش آن کم اهمیت جلوه داده شده است. در نهایت، دو مکانیزم توضیحی احتمالی برای توضیح این موضوع ارائه می شود: اجتناب از تعارض و نیاز به محاسبه عدم قطعیت.

کلید واژه ها: تغییرات آب و هوا، عدم قطعیت، تصمیم سازی، ارزیابی زیست استراتژیک محیطی 

ترجمه قسمتی از مقدمه مقاله

عدم قطعیت در ارزیابی استراتژیک زیست محیطی (SEA) به مدت بیش از دو دهه به عنوان موضوعی مهم در منابع مطرح شده است. برای مثال در مراحل اولیه SEA، لی و والش (1992) اعلام کردند که «اطمینان از مواجهه رضایتبخش با عدم قطعیت در تمام مراحل فرایند ارزیابی» احتمالاً یکی از مهم ترین مشکلات پیش رو در هنگام طراحی و پیاده سازی SEA است. از آن به بعد مجموعه منابع مربوط به حوزه عدم قطعیت در ارزیابی تأثیر به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به همراه پژوهش های نظری و تجربی که تلاش کرده اند طبقه بندی ریسک ها و عدم قطعیت را طراحی کنند.

رویکرد مبتنی بر طبقه بندی برای درک عدم قطعیت مفید است امابه تنهایی کافی نیست. مولفه کلیدی دیگر مواجهه با عدم قطعیت، آگاهی از نحوه اعلام عدم قطعیتو ادراک افراد از آن است زیرا غالباً درک جوامع علمی، سیاست گذاری و غیر علمی از ریسک و عدم قطعیت بسیار متفاوت است. آنچه از منابع بر می آید توافق بر سر این موضوع است که به دلیل موازنه بین نیاز علمی به محاسبه دقیق مجهول های اصلی و نیاز سیاست گذاران به تحلیل ساده عدم قطعیت (که برای سیاست گذاری نیازی به آشنایی با مبانی علمی اصلی نداشته باشند) اعلام عدم قطعیت دشوار است.

از آنجایی که SEA با شرایط آتی ارتباط دارد، مواجهه با عدم قطعیت یکی از بخش های اجتناب ناپذیر فرایندهای ارزیابی است هرچند میزان و منابع آن ممکن است در موارد مختلف متفاوت باشد. همان گونه که ژو و همکاران بیان می کنند «از آنجایی که آینده ذاتاً نامشخص است تمام اقدامات مربوط به آینده با عدم قطعیت بالا مواجه هستند و باید آن را از بین برد. همین شرایط برای SEAصادق است». هرچند پیش بینی ها دارای عدم قطعیت هستند اما ما به ندرت توانسته ایم اطلاعات مورد نیاز یا مطلوب را به دست بیاوریم یا اصلاً موفق به انجام این کار نشده ایم. ژو و همکاران (2011) معتقدند که SEA دارای عدم قطعیت درونی و بیرونی است. عدم قطعیت درونی یعنی تغییرات ناشی از برنامه و تغییرات محیط طبیعی در حال ارزیابی و عدم قطعیت بیرونی یعنی عدم قطعیت در توسعه اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی و سیاست گذاری است. تمام این عوامل برای ایجاد چند نتیجه احتمالی در سیستم پیچیده تحت ارزیابی ترکیب می شوند (ژو و همکاران، 2011).

ترجمه قسمتی از نتیجه گیری مقاله

نتایج مطالعه اسناد را می توان در شکل 2 مشاهده کرد. این شکل نشان می دهد که 87 SEA (یا تقریباً 60 درصد از گزارش ها) تغییر اقلیم را در نظر گرفته اند. نتایج نشان می دهد که دغدغه اصلی کاهش تغییر اقلیم است زیرا 78 مورد از گزارش ها شامل ملاحظات کاهش تغییرات هستند در حالی که 22 گزارش شامل ملاحظات انطباق با تغییر اقلیم هستند.

شکل 2 همچنین نشان می دهد که تعداد بسیار کمی از گزارش زیست محیطی به عدم قطعیت تغییر اقلیم اشاره می کنند. از بین 151 گزارش تحلیل شده فقط 5 گزارش به طور آشکار این موضوع را بررسی کرده اند. این ملاحظات در ادامه با جزئیات بیشتر ارائه می شود:

1.4. مورد 1: شهرداری آلبورگ؛ طرح مدیریت فاضلاب در سال 2007

در گزارش زیست محیطی، تفاوت انتشار CO2 بین دو گزینه جمع آوری فاضلاب محاسبه شده است. این محاسبات بر اساس مفروضات روشن درباره نیاز به حمل و نقل است و بیان می شود «اگر درستی این فرض به اثبات برسد پیاده سازی روش جمع آوری توضیح داده شده باعث سودآوری زیست محیطی از نظر مصرف انرژی و انتشار CO2و ذرات می شود».

2.4. مورد 2: شهرداری آلبورگ؛ طرح تأمین آب در سال 2009

در گزارش زیست محیطی، به طور آشکار به عدم قطعیت و ناآگاهی پرداخته شده است. به مسائل مختلفی اشاره شده است که یکی از آن ها مسئله تغییر اقلیم است. بیان می شود که «پیش بینی تغییر اقلیم واقعی و پیامدهای آن برای شهرداری آلبورگ دشوار است. بنابراین استاندارد زیست محیطی برای تغییر اقلیم دارای عدم قطعیت است و فقط آثار را نشان می دهد». به عدم قطعیت و عدم تمایل به مدل های اقلیمی اشاره شده است.

3.4. شهرداری هیورینگ: طرح آمایش شهری در سال 2009

در این گزارش زیست محیطی، تقریباً با همان جملات به تغییر اقلیم در ارتباط با استاندارد زیست محیطی اشاره می شود: «از آنجایی که پیش بینی تغییر اقلیم و پیامدهای آن برای شهرداری هیورینگ دشوار است.

مدل مقاله

مدل استراتژی های مواجهه یا عدم مواجهه با عدم قطعیت در تغییرات آب و هوایی در دریا

http://modir3-3.ir/article-english/article237.png

چکیده انگلیسی مقاله

This article is concerned with how Strategic Environmental Assessment (SEA) practice handles climate change uncertaintieswithin the Danish planning system. First, a hypothetical model is set up for how uncertainty is handled and not handled in decision making. The model incorporates the strategies ‘reduction’ and ‘resilience’, ‘denying’, ‘ignoring’ and ‘postponing’. Second, 151 Danish SEAs are analysed with a focus on the extent to which climate change uncertainties are acknowledged and presented, and the empirical findings are discussed in relation to the model. The findings indicate that despite incentives to do so, climate change uncertainties were systematically avoided or downplayed in all but 5 of the 151 SEAs that were reviewed. Finally, two possible explanatory mechanisms are proposed to explain this: conflict avoidance and a need to quantify uncertainty.

Keywords: Climate change, Uncertainty, Decision making, Strategic Environmental Assessment

مقدمه انگلیسی مقاله

Uncertainty in Strategic Environmental Assessment (SEA) has been a recurrent theme within the literature for well over two decades. In the early stages of SEA, for example, Lee and Walsh (1992) noted that “ensuring that uncertainty is satisfactorily handled at each stage in the assessment process” is likely to be one of the most significant challenges faced when developing and implementing SEA (Lee and Walsh, 1992, p. 135). The body of literature within the field of uncertainty in impact assessment has grown substantially since then, with theoretical and empirical work that has attempted to develop a typology of risks and uncertainty (see, for example, Slovic et al., 1981; Lipshitz and Strauss, 1997; Walker et al., 2003; van der Sluijs et al., 2005; IPCC, 2007; Refsgaard et al., 2013). The taxonomic approach to understanding uncertainty is useful, but insufficient in and of itself. Another key component of handing uncertainty is making sense of how people communicate and perceive uncertainty, since there are often large differences between the scientific, policymaking, and non scientific communities in their understanding of risk and uncertainty (Frewer, et al., 2003; Funtowicz and Ravetz, 1990; Hellström, 1996; Kuhn, 2000; Patt and Dessai, 2005; Walker, et al. 2003;Wardekker, et al. 2008). What has emerged from the literature is a consensus that communicating uncertainty is tricky, due to the trade offs between scientific needs for precise enumeration/qualification of the underlying unknowns and policy making needs of simplified analysis that does not demand detailed familiarity with the underlying science basis for policy decisions. Since SEA is concerned with future states, dealing with uncertainty is an unavoidable part of assessment processes (Tennøy et al., 2006; Thissen and Agusdinata, 2008; Wilson, 2010) though the degree and sources might be different from case to case. As stated by Zhu et al. (2011, p. 538) “Since the future is inherently uncertain, all exercises about the future are facing, and should cope with great uncertainty. The same situation happens to SEA”. While uncertainty is involved in prediction, we very rarely, or never, succeed in having the information required or wanted. Zhu et al. (2011) have argued that there are both internal and external uncertainties involved in SEA. Internal in terms of changes brought on by the plan and changes in the natural environment being assessed and external in terms of uncertainty in social, economic, environmental, and policy development. All of these factors combine to yield a number of possible outcomes within the complex system under assessment (Zhu et al. 2011). Apart from considering the question of uncertainty in impact predictions, handling uncertainties also involves presentation and communication, “especially in the documents that most often reach decision makers, the public and other actors” (Tennøy et al., 2006, p. 55) such as the environmental report required by the SEA Directive (European Parliament and Council of the European Union, 2001). Handling uncertainty requires communicating uncertainties in a way “…which both match scientific practice and can be understood by lay people” (Petersen, 2002, p. 87). In the European Union Directive on SEA, the provisions for the content of environmental reports state that they should include “an outline of the reasons for selecting the alternatives dealt with, and a description of how the assessment was undertaken including any difficulties (such as technical deficiencies or lack of know how) encountered in compiling the required information” (European Parliament and Council of the European Union, 2001, Annex 1, L 197/36). One of the difficulties encountered in an assessment can be uncertainty in different forms, including the uncertainty of the consequences of climate change in relation to the plan or programme. In the recently published EU Guidance on the integration of climate change into SEA, uncertainty is mentioned as one of the challenges that must be dealt with when working with climate change in SEA (European Commission, 2013). It is important to note that consideration of climate change issues should cover not only the impacts of the plan or programme on climate change such as calculations of greenhouse gas emissions, but also the climate change induced impacts on the plan and programme themselves, for example increased flooding events (Larsen and Kørnøv, 2009). SEA is particularly well suited for taking into account climate change objectives as it allows a broader strategic scope and also better consideration of cumulative effects associated with plans and programmes in a given sector or region. The provisions of the directive have been translated directly into the Danish legislation on SEA (LBK nr 1398, 2007, Annex 1 (h)). In Denmark, they are supplemented with guidance stating that the potential impacts of a plan may be uncertain, for example due to the geographical extent of the plans and the range of activities that they may encompass. Also, it is stated that any assumptions made in the assessment should be made clear (VEJ nr 9664, 2006, pp. 45–6). From the above, it is clear that there is emphasis in the Danish guidance on uncertainty of the impacts resulting from the plan, rather than uncertainty of impacts on the plan, such as those of climate change. Climate changes and the predictions of future climate are inherently uncertain (see for example Willows and Connell, 2003; Füssel, 2007; IPCC, 2007). According to Jenkins and Lowe (2003, p. 3), “the climate of the future will be determined by two factors: the amount of man made emissions of greenhouse gasses and other pollutants, and the response of the climate system to these emissions” and both of these factors as well as impact assessments of climate changes are influenced by uncertainty (Jenkins and Lowe, 2003). For example, in the report Impacts of Europe’s Changing Climate from the European Environment Agency, it is pointed out that there is uncertainty regarding how the climate system functions and how the driving forces of society will affect the climate system (Erhard, 2008). Specifically, future emission profiles are driven by factors such as population, economic growth, and technological development (Jenkins and Lowe, 2003). The IPCC (2005, p. 1) breaks down uncertainty into three categories:

• Unpredictability; related to unpredictable human behavior, and chaotic components of complex systems

• Structural uncertainty; related to inadequate modelling, conceptual frameworks, and system boundaries

• Value uncertainty; related to lack of data and parameters and inappropriate resolution

The uncertainty premise embedded in impact assessment is highly relevant and critical for climate change and the complex natural and social processes involved. In the European context, integration of climate change in SEA is also legally required (European Parliament and Council of the European Union, 2001). In spite of this, the 5 year monitoring review of the SEA Directive reveals that member states in general lack climate change integration and “that much progress is still to be made to address biodiversity and climate change in SEAs” (COWI, 2009, p. 42). In order to address this lack of integration, new guidance on climate change and impact assessment was published in 2013 (European Commission, 2013). In a Danish context, Larsen et al. (2012) find that climate change is increasingly considered in SEA, but that especially climate change adaptation is lacking attention. In an international context, however, other studies have found climate change adaptation better integrated in SEA (see for example Posas, 2011). Based on the above considerations, this article is motivated by the perception that uncertainty is an important issue for SEA to deal with, and the authors currently see examples where uncertainty acts as a barrier for dealing with climate change. Prominently, in Denmark, climate change has been excluded as an issue in the process of preparing river basin management plans at state level based on an argument of uncertainty (Larsen, 2010). Furthermore, the Danish municipalities who are to prepare river basin management action plans state complexity, uncertainty, and long time horizons as being among the main barriers for dealing with climate change (Larsen, 2010). On this basis we find it worthwhile to explore the issue of climate change uncertainty in relation to planning through SEA as a planning and decision support tool. The main purpose of this article is to investigate whether and how climate change uncertainties are acknowledged and presented explicitly in SEA practice in the case of Denmark. For this purpose, in Section 2 a theoretical model is developed for analysis. This model is used in Sections 3 and 4 where a document study of 151 SEA reports is presented. The final section offers two theoretical explanations for avoiding uncertainty, conflict avoidance and a perceived need to quantify uncertainty.

نتیجه گیری انگلیسی مقاله

Among the concerns dealt with in SEA, the potential effect of climate change is a relatively new one that is given increasing attention. The European Commission’s evaluation from 2009 shows that in SEA “specific attention to climate change issues appears still to be limited inmanyMember States” but that there seems to be increasing attention paid to the issue (COWI, 2009, p. 116). It is further underlined by the EU Commission in April 2013 with its ‘Guidance on Integrating Climate Change and Biodiversity into Strategic Environmental Assessment’ (European Commission, 2013). Wilson (2010) has examined UK sustainability appraisals and found that they do address climate change, but that  development of the approach is still needed. Weiland (2010) states the German experiences that questions of climate change in SEA are not often raised. This points to climate change in SEA as an emerging issue for research and practice, but it also shows that there are challenges associated with it; among these is uncertainty. Based on the document study reported in this article, we assert that in spite of the relevance of identifying and presenting climate change uncertainty in SEA or plans, SEA practice does not seem to recognise, take into account, and communicate problems arising from climate change uncertainty. The analysis reveals that only 5 out of 151 environmental reports have an explicit communication pertaining to climate change uncertainties, although 87 of the reports deal with climate change. Through this study it has not been possible to determine whether uncertainty is handled implicitly within the SEA process, but not communicated in writing. If this is the case, and the handling of uncertainty is more extensive in practice, it is still considered problematic to have a SEA practice with implicit handling and no transparency regarding uncertainty. This presents an opportunity to expand the empirical studies to encompass the implicit strategies for handling uncertainty, which are not apparent from a document study. When uncertainty is included in the reports,it is in the form of acknowledged ignorance related to the possible  consequences of climate change. By not communicating uncertainties in the reports, there is a risk that both politicians and the public will interpret the impact assessments as more certain than they actually are.

 

مطالب مرتبط